IPINAGLUTO KO ANG MISTER KO NG PABORITO NIYANG ALMUSAL MATAPOS NIYANG MAGSINUNGALING KUNG SAAN SIYA NATULOG

—TINAWAG PA NIYA AKONG “MABUTING ASAWA” PERO NAMUTLA SIYA NANG BUMUKAS ANG PINTO NG KUSINA!

I. Ang Gabing Hindi Siya Umuwi

Alas-sais na ng umaga nang marinig ko ang pagbukas ng front door ng aming bahay. Nakaupo ako sa sala, walang tulog, naghihintay sa asawa kong si Rico. Nang makita niya akong nakatingin sa kanya mula sa dilim, saglit siyang nagulat, ngunit mabilis niyang binago ang kanyang ekspresyon at pinalitan ito ng inis.

“Saan ka natulog?” mahinahon kong tanong. Walang galit sa boses ko, tanging pagod lamang.

Kumunot ang noo ni Rico. Ibinagsak niya ang kanyang briefcase sa sofa at umiling, tila hindi makapaniwala na tinatanong ko siya. “Seryoso ba ‘yan, Clara? Pagod na pagod ako galing sa emergency board meeting na inabot ng madaling-araw, tapos pag-uwi ko, paghihinalaan mo pa ako? Nakatulog ako sa couch ng opisina sa sobrang pagod para lang kumita ng pera para sa pamilyang ‘to!”

Nakatitig lang ako sa kanya. Ang galing niyang magpaikot ng kwento. Siya pa ang may ganang magalit. Siya pa ang biktima.

“Ah, ganoon ba?” tipid kong sagot. “Sige. Magpahinga ka na sa itaas. Maligo ka na rin.”

Napangisi siya, isang ngiting nag-aakalang naniwala ako sa kanyang kasinungalingan. “Salamat. Ang sakit ng ulo ko. Gisingin mo na lang ako kapag handa na ang almusal.”

Umakyat siya sa hagdan, iniwan akong mag-isa. Hindi niya alam, bago pa siya dumating, nabasa ko na ang mensaheng pumasok sa kanyang smartwatch na naiwan niya sa bedside table kagabi. Isang mensahe mula sa isang babaeng nagngangalang Isabella, na nagsasabing: “Last night was amazing. See you again at the hotel, baby.”

II. Ang Paboritong Almusal ng Isang Sinungaling

Kinaumagahan, bandang alas-nuwebe, bumaba si Rico. Basang-basa pa ang kanyang buhok mula sa pagligo at mukhang napakahimbing ng kanyang tulog. Ngunit ang mas nakapukaw ng kanyang atensyon ay ang masarap na amoy na nagmumula sa kusina.

Ipinagluto ko siya ng paborito niyang Southern-style breakfast. Nakalatag sa mesa ang mainit na buttermilk biscuits, malapot na sausage gravy, malutong na bacon, scrambled eggs na may cheese, at bagong pritong fried chicken. Bukod doon, may isang tasang mainit na brewed coffee na naghihintay sa kanyang pwesto.

Lumaki ang mga mata ni Rico at agad na umupo sa hapag-kainan. Kinuha niya ang tinidor at nagsimulang kumain nang may malaking ngiti sa labi.

“Wow! Ang sarap nito, Clara!” mangha niyang sabi habang ngumunguya ng bacon. “Ang tagal mo nang hindi nagluluto ng ganito ah. Para saan ang special breakfast na ‘to?”

Nagbuhos ako ng kape sa aking sariling tasa at matamis siyang nginitian. “Wala naman. Gusto ko lang iparamdam sa’yo kung gaano kita pinapahalagahan. Lalo na’t ‘nagpapagod’ ka nang husto kagabi para sa atin.”

Napangiti si Rico, puno ng pagmamalaki at ego. Hinawakan niya ang kamay ko sa ibabaw ng mesa. “Kaya mahal na mahal kita eh. Napakabuti mong asawa. Swerte ko talaga sa’yo, Clara.”

“Mabuti talaga akong asawa, Rico,” malambing kong sagot. “At gusto kong busog na busog ka… para may lakas ka sa mga bisita natin.”

Napatigil siya sa pagnguya. Kumunot ang kanyang noo. “Bisita? Wala naman tayong inaasahang bisita ngayong araw ah. Sino ba’ng pupun—”

Bago pa man niya matapos ang kanyang sasabihin, narinig namin ang mabibigat na yabag patungo sa kusina.

III. Ang Pagbukas ng Pinto

CLICK.

Bumukas ang pinto ng kusina.

Nang lumingon si Rico upang tingnan kung sino ang pumasok, biglang nabitawan ng asawa ko ang hawak niyang tinidor. CLANG. Nahulog ito sa sahig.

Ang kulay sa kanyang mukha ay biglang naglaho. Namutla si Rico na parang nakakita ng multo, at ang kanyang mga mata ay nanlaki sa matinding takot at gulat. Halos hindi siya makahinga.

Nakatayo sa pintuan ang tatlong tao.

Ang una ay si Don Arturo Villanueva—ang bilyonaryong may-ari ng kumpanyang pinapasukan ni Rico, ang CEO, at ang mismong boss na nagbibigay sa kanya ng trabaho. Nakasuot ito ng pormal na suit, ang mukha ay namumula sa sobrang galit, at ang mga kamao ay nakakuyom nang mahigpit.

Ang pangalawa ay isang magandang nakababatang babae na umiiyak, ang mascara ay kalat-kalat sa kanyang pisngi, at nanginginig sa takot. Siya si Isabella—ang kabit ni Rico… at ang pinakamamahal na bunsong anak ni Don Arturo.

Ang pangatlo ay ang aking personal na abugado, si Atty. Mercado, na may hawak na isang makapal na folder.

IV. Ang Katapusan ng Kanyang Laro

“D-Don Arturo…” nauutal na bati ni Rico, pilit na tumatayo ngunit nanginginig ang kanyang mga tuhod. “A-Anong… anong ginagawa niyo rito sa bahay ko?”

“Huwag mo akong tatawaging Don Arturo, hayop ka!” bulyaw ng matandang bilyonaryo, na umalingawngaw sa buong kusina. Lumapit siya sa mesa at malakas na ibinagsak ang isang flash drive at isang bungkos ng mga litrato.

Sa mga litrato, malinaw na nakikita si Rico at si Isabella na magkahawak-kamay at papasok sa isang mamahaling hotel nang alas-tres ng madaling araw.

“Pinasok kita sa kumpanya ko dahil pinagkatiwalaan kita! Pinromote kita! Tapos malalaman ko na ang anak ko pala ang ginagawa mong paraiso?!” sumisigaw na akusasyon ni Don Arturo. Tiningnan niya si Isabella na nakayuko lamang at humahagulgol. “At ikaw, Isabella! Nakipagrelasyon ka sa isang lalakeng may asawa?! Nakakahiya ka!”

Bumaling si Rico sa akin, ang kanyang mga mata ay nanlilimos ng tulong. “Clara… Clara, please, magpapaliwanag ako! Hindi totoo ‘to!”

Humigop ako ng kape mula sa aking tasa, ibinaba ito nang marahan, at ngumiti nang malamig.

“Alin ang hindi totoo, Rico? ‘Yung hindi ka nag-overtime sa opisina? O ‘yung kalokohan mo na nakatulog ka sa couch?” Inilabas ko mula sa bulsa ko ang kanyang naiwang smartwatch at inihagis ito sa kanyang harapan, diretso sa platong may sausage gravy. “Ako ang nag-imbita kay Don Arturo. Ipinadala ko sa kanya ang lahat ng ebidensya kaninang madaling araw.”

V. Ang Huling Hatol

Tila pinagbagsakan ng langit at lupa si Rico. Bumagsak siya sa kanyang upuan, hawak ang kanyang ulo.

“Sibak ka na sa trabaho mo, Rico,” malamig na deklara ni Don Arturo. “Sisiguraduhin kong wala nang kahit anong kumpanya ang tatanggap sa’yo sa buong industriya. At kapag nalaman kong nilapitan mo pa muli ang anak ko, hindi lang trabaho mo ang kukunin ko.”

Hinatak ni Don Arturo si Isabella palabas ng bahay, umalis na galit na galit, at iniwan ang isang nawasak na lalaki sa aming kusina.

Lumapit si Atty. Mercado kay Rico at inilapag ang makapal na folder sa mesa.

“Mga dokumento para sa Annulment, Rico,” sabi ko, tumayo na mula sa aking upuan. “At dahil ang bahay na ito ay binili ng mga magulang ko bago tayo ikasal, wala kang karapatan ni isang porsyento dito. Binigyan ko na ang mga gwardya ng utos. Mayroon kang limang minuto para kunin ang mga damit mo at lumayas sa pamamahay ko.”

“Clara, parang awa mo na… wala na akong trabaho, wala akong pera…” umiiyak na pakiusap niya, nakaluhod sa sahig habang sinusubukan abutin ang aking binti.

Umatras ako para hindi niya ako mahawakan. Tiningnan ko ang paborito niyang almusal na halos maubos na niya, bago ako tumingin pabalik sa kanyang umiiyak na mukha.

“Mabuti talaga akong asawa, Rico. Pinakain muna kita bago kita palayasin,” ngisi ko. “Ngayon, umalis ka na bago ko ipaligpit ang mga gamit mo sa basurahan.”

Tinalikuran ko siya at naglakad palabas ng kusina. Ang kanyang paboritong almusal ay naiwang nanlalamig sa mesa, kasabay ng tuluyang pagkawasak ng kanyang buhay at ng kanyang kasinungalingan.